Μια σελίδα για τον παγκόσμιο ΠΟΝΤΙΑΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ: Ιστορία - Μουσική - Κοινότητες
Α web page dedicated to promote the awareness of the HELLENIC PΟΝΤΙΑΝ culture

ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Σταδιακά έφτασε στην καταξίωση

εφημερίδα ΕύΞΕΙΝΟΣ ΠΟΝΤΟΣ  Ιούλιος 2001

Στον ποντιακό μουσικό χώρο υπάρχουν πολλοί αφανείς καλλιτέχνες που χαρίζουν τις ερμηνείες τους στις κοινωνικές εκδηλώσεις που γίνονται κατά καιρούς. Στους γάμους, στους αρραβώνες και σε κάθε είδους κοινωνική εκδήλωση συνήθως το μουσικό σχήμα που διασκεδάζει τον κόσμο δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο όνομα. Αποτελείται από φανατικούς Πόντιους που βιώνουν την ποντιακή μουσική μέσα τους. Μέσα σε ένα τέτοιο μουσικό σχήμα ξεκίνησε και ο Γιάννης Γαβριηλίδης ως ντραμίστας στην αρχή και αργότερα ως τραγουδιστής. Φυσικά και με την πάροδο του χρόνου έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό και σήμερα η φήμη του έχει ξεπεράσει τα στενά όρια της Ελλάδας.

 

 O Γιάννης Γαβριηλίδης γεννήθηκε στη Κορομηλιά Κιλκίς στις 23 Ιουλίου 1952. Είναι παντρεμένος με την Αντωνία Κοκκόλη, προσφυγικής καταγωγής και έχει δύο κόρες, την Ευμορφία 23 ετών και την Θεοδοσία 15 ετών. Η καταγωγή του πατέρα του είναι από την Τσάλκα και της μητέρας του από το Καρς.

Από μικρός βίωσε τα ακούσματα του κλαρίνου, που έπαιζε ο θείος του Γιάννης Γαβριηλίδης, αδελφός του πατέρα του και του ζουρνά που έπαιζε ο παππούς του Παύλος Νικολαϊδης (Παλούς) από την μεριά της μητέρας του. Σε ηλικία 12 ετών άρχισε να παίζει νταούλι συνοδεύοντας τον θείο του. Μέσα σε λίγα χρόνια την αγάπη του για το νταούλι την έκανε και επάγγελμα. Σε ηλικία 16 ετών, συμμετέχοντας σε τοπικό συγκρότημα βγάζει το πρώτο του μεροκάματο. Η ενασχόλησή του με το νταούλι και η συμμετοχή σε τοπικά συγκροτήματα συνεχίζεται όλα τα επόμενα χρόνια με εμφανίσεις στην ευρύτερη περιοχή του Κιλκίς.

Η μεγάλη αλλαγή γίνεται το 1985 όταν ως εκπαιδευτικός πλέον διορίζεται στο ΤΕΙ Κοζάνης και εγκαθίσταται στην Κοζάνη. Τότε έρχεται σε επαφή με τοπικούς μουσικούς που κυρίαρχο γνώρισμά τους ήταν τα "ματσουκέτκα τραγωδίας". Ο Γιάννης Γαβριηλίδης μεγαλωμένος σε ένα "καρσλίδικο" περιβάλλον συνειδητοποίησε ότι το εύρος της ποντιακής μουσικής είναι πολύ μεγάλο και γρήγορα αφομίωσε τους νέους σκοπούς μέσα του.

Από το 1985 έως το 1988 ενώ παίζει νταούλι έχει και ένα μικρόφωνο μπροστά του και σιγοτραγουδάει.

Το 1988 σε ένα γάμο στο κέντρο "ΜΙΝΟΡΕ" στο Κλείτος της Κοζάνης ενώ παίζει ντραμς και τραγουδάει, ο καταστηματάρχης, ο οποίος τον βλέπει για πρώτη φορά, τον λέει να πιάσει το μικρόφωνο και να αφήσει το ντραμς. Εκεί έγινε η πρώτη εμφάνιση του Γιάννη Γαβριηλίδη ως τραγουδιστή.

Από τότε μέχρι και σήμερα υπηρετεί το ποντιακό τραγούδι με εμφανίσεις του σε εκδηλώσεις συλλόγων, σε κοινωνικές εκδηλώσεις και κατά καιρούς σε διάφορα ποντιακά κέντρα. Επίσης αρκετές φορές βρέθηκε στη Γερμανία, μετά από πρόσκληση των εκεί Ποντίων, για να τραγουδήσει στις εκδηλώσεις τους.

Το 1998 κυκλοφόρησε τη πρώτη του δισκογραφική δουλειά με γενικό τίτλο "Πατέρα μ', κύρη μ' και Θέε μ' ", και πριν από μερικούς μήνες κυκλοφόρησε η δεύτερη δισκογραφική του δουλειά με γενικό τίτλο "Χορέψτεν τούλα-τούλα" , η οποία είναι μια ζωντανή ηχογράφηση από το Club ARENA του Κιλκίς.

Ο Γιάννης Γαβριηλίδης επισκέφθηκε τα γραφεία του "Ευξείνου Πόντου" και μας μίλησε για τον ίδιο και για το ποντιακό τραγούδι.

-Γιάννη εσύ έζησες στην περιοχή του Κιλκίς και είχες ακούσματα καρσλίδικα. Ενοιωσες κάτι το διαφορετικό όταν πήγες στην Κοζάνη το 1985;

-Οσο ζούσα και ανέπνεα στο Κιλκίς πριν το 1985 άκουγα καρσλίδικους σκοπούς. Αυτά τα τραγούδια ήταν η κληρονομιά των πατεράδων μας από τον Πόντο. Οταν πήγα στην Κοζάνη είδα μια τεράστια διαφορά. Βρέθηκα σε έναν άλλο μουσικό κόσμο. Ηταν σαν να βρέθηκα μέσα σε έναν ωκεανό και είπα ή κολυμπάς και βγαίνεις απέναντι ή τα παρατάς. Απέναντι υπήρχε φως, έβλεπα ξηρά. Ετσι αυτά τα ματσουκέτκα ακούσματα μπήκαν μέσα μου. Είχα μέσα μου τα καρσλίδικα αλ΄΄α τα ματσουκέτκα ήταν άγνωστα για μένα. Θέλω να πω ότι έκανα μεγάλη προσπάθεια για να βιώσω τα νέα μου ακούσματα και πιστεύω ότι τα κατάφερα. Το λέω πάλι δεν είμαι Ματσουκέτες αλλά με εκφράζουνε περισσότερο οι σκοποί της Ματσούκας. Κράτησα τα καρσλίδικα και πήρα τα ματσουκέτκα.

-Προσπάθησες να δώσεις στον κόσμο της Κοζάνης τους καρσλίδικους σκοπούς;

-Κοίταξε να δεις. Εγώ και το συγκρότημα μου περισσότερο εμφανιζόμασταν σε γάμους και κοινωνικές εκδηλώσεις. Το κλαρίνο ήταν αναπόσπαστο μέρος των εθίμων, νυφέπαρμαν κτλ. Μέσα από τα ήθη και έθιμα που γίνονται σε τέτοιες εκδηλώσεις φυσικά και παίζαμε καρσλίδικα αλλά κυρίαρχο όργανο ήταν η λύρα.

-Μετά από τόσα χρόνια στο ποντιακό τραγούδι, πως βλέπεις τον κόσμο, κάνει διαχωρισμούς στην ποντιακή μουσική;

-Μετά από τόσα χρόνια στην ποντιακή μουσική πρέπει να ομολογήσω ότι ακόμη και σήμερα υπάρχει διαχωρισμός. Ο κόσμος επιρεασμένος από την πολιτιστική κληρονομιά των παππύδων του επιμένει να ακούει περισσότερο τους σκοπούς που κληρονόμησε. Φυσικά δεν είναι απόλυτος. Πάντα τα καλά τραγούδια τα ακούς παντού. Αλλά νομίζω ότι είναι λογικό ο καθένας να αγαπάει τα ακούσματα που έχει από τους δικούς του. Υπάρχει άλλο ρεπερτόριο για τους Ποντίους της Κοζάνης και άλλο για τους Ποντίους του Κιλκίς. Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι σκοποί της Ματσούκας άρχισαν να υπηρετούν έναντι των άλλων σκοπών. Ο κόσμος σήμερα δέχεται πιο πολύ τα ματσουκέτκα.

-Βλέπεις η νεολαία να συμμετέχει στα ποντιακά;

-Υπάρχει μεγάλη συμμετοχή νεολαίας στα γλέντια. Και πρέπει να πω πως είναι πολύ καλά πληροφορημένη. Ισως οφείλεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στις πολλές δισκογραφικές δουλειές, στους συλλόγους και δεν ξέρω που αλλού. Είναι γεγονός ότι η νεολαία είναι απαιτητική. Ζητάει και καινούρια τραγούδια αλλά και παλιά. Και κάτι ακόμη. Σήμερα υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που παίζουν διάφορα ποντιακά όργανα και αυτό είναι πολύ θετικό.

-Ο κόσμος επιμένει να κρατάει τα παραδοσιακά έθιμα;

-Τα έθιμα γίνονται παραδοσιακά. Φυσικά μερικά εξελίσσονται όπως πάει η εποχή μας, αλλά π.χ. ο γάμος θα γίνει παραδοσιακός με το νυφέπαρμαν και τα άλλα έθιμα του. Ο κόσμος ζητάει την παράδοση.

Πρέπει να πω ότι στα χωριά κάνουμε τους καλούς παραδοσιακούς γάμους. Ελάχιστες φορές σε κάποιες κωμόπολεις και πολύ σπάνια στις πόλεις.

-Τι προτείνεις στα νέα παιδιά που ασχολούνται με την ποντιακή μουσική;

-Είναι καλό να πάρουν από τους παλιούς τα καλά τους και να σπουδάσουν τη μουσική μέσα από ωδεία. Σήμερα οι γονείς έχουν τα χρήματα για να βοηθήσουν τα παιδιά τους. Μπορούν να τα στείλουν σε κάποια ωδεία και να αποκτήσουν μουσική παιδεία ώστε να ανεβούν ψηλότερα από εμάς. Μόνο το ταλέντο χωρίς τη μουσική παιδεία δε φτάνει. Επιπλέον σήμερα υπάρχει ανταγωνισμός και αν δεν έχει κάποιος μουσική παιδεία δεν θα μπορέσει να φτάσει ψηλά.

-Ποιο είναι το σχόλιο σου στην άποψη ότι μερικοί καλλιτέχνες κλέβουν αράβικους ή άλλους ανατολίτικους σκοπούς και τους παρουσιάζουν ως ποντιακούς;

-Η μουσική δεν έχει σύνορα. Οταν έχεις ως κορμό την μουσική που μας έφεραν οι παππούδες μας και έχεις γνώσεις μπορείς να κάνεις ένα άνοιγμα ώστε να μπορέσεις να καλύψεις το σήμερα. Κάποτε τα ανατολίτικα περνούσανε πολύ. Εχουν επιρεάσει τους Πόντιους καλλιτέχνες και να πούμε την αλήθεια ο κόσμος τα ζητάει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα και οι υπόλοιποι καλλιτέχνες βλέποντας ότι έχει πέραση αυτό το είδος το ακολοθούν. Προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν πρέπει να ξεφύγουμε από αυτό που ονομάζουμε παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι.

webmaster  trapezounta@yahoo.com  © May 1999 

Trapezounta.com is an independent website not affiliated with any organization or institution